പശ്ചിമേഷ്യയിലെ യഥാർഥ ഭീഷണി: മിത്തും യാഥാർഥ്യങ്ങളും

ഡോ .ടി കെ ജാബിർ

1979 -ലെ ഇറാനിയൻ വിപ്ലവാനന്തരം ആസന്നമായെത്തിയ ആക്രമണ പ്രത്യാക്രമണങ്ങൾ 2025 ജൂൺ 25 ന്  ഇസ്രയേലിന്   തങ്ങളുടെ അസ്തിത്വത്തിന് ഭീഷണിയാകുമെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ തങ്ങൾ വിജയിച്ചെന്നു വരുത്തി അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടിവന്നു. അമേരിക്കയെ കൊണ്ട് ആണവ നിലയങ്ങളിൽ ബങ്കർ ബസ്റ്റർ ബോംബ്  വർഷം നടത്തിയാണ് അതിനു  സമാപനം നടത്തുവാൻ ഇസ്രായേൽ പദ്ധതി തയ്യാറാക്കിയത്. ഇസ്രേയലിലെ മൊസാദ് ആസ്ഥാനവും, ഉന്നത ഗവേഷണ സ്ഥാപനവുമായ വീസ്മാൻ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യുറ്റൂട്ടും ഹോസ്പിറ്റലും ആക്രമിക്കപ്പെട്ടത് ഇസ്രയേലിനെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തിയെന്ന് അമേരിക്കൻ മാധ്യമങ്ങൾ വരെ വിലയിരുത്തി. രണ്ടോമൂന്നോ ദിവസം കൂടി യുദ്ധം തുടർന്നെങ്കിൽ  ഇസ്രായേൽ എന്ന് പറയുന്ന രാഷ്ട്രം അതീവ ദുർഘടമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് പോയേനെ. അവസാനം യുദ്ധം നിർത്തുന്ന കരാർ അംഗീകരിക്കുകയാണെന്ന് ഇറാനിയൻ പ്രസിഡണ്ടും സമ്മതിച്ചു. ഇറാനും സാരമായ തകർച്ചകൾ നേരിട്ടു. ഉപരോധങ്ങളിലൂടെ ദുരവസ്ഥയിലായിരുന്ന ഇറാന് വർഷങ്ങൾ തന്നെ പുനർനിർമ്മാണത്തിന് വേണ്ടി വരുമ്പോൾ ഇസ്രായേൽ ദ്രുതഗതിയിൽ പൂർവ സ്ഥിതിയിലെത്തുമെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.  തങ്ങളുടെ ഭൂപ്രദേശം ലോകത്തേക്ക് വ്യാപിക്കുന്ന ചരിത്രം ഇറാന്‍റെ ഭാഗത്തു നിന്ന്  ആധുനിക പൂർവ്വ കാലത്ത് പോലും കാണുവാൻ കഴിയില്ല.  ഇസ്രായേലിന് ഇവിടെ രാഷ്ട്ര മേഖലാ പദ്ധതിയാണ് ഉള്ളതെങ്കിൽ ഇറാനുള്ളത് രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീന വികസന പദ്ധതിയാണ്. ഒരർത്ഥത്തിൽ പഴയ ശീതയുദ്ധകാലത്തുണ്ടായിരുന്നതിന്‍റെ ആവർത്തനം തന്നെയാണിത്. – പ്രതിനിധികളുടെ യുദ്ധം –  അതായത് 1945 – മുതൽ 1991-വരെ അമേരിക്ക X സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ആയിരുന്നു അതിൻറെ ഉപഭോക്താക്കൾ എങ്കിൽ ഇപ്പോൾ അമേരിക്ക – റഷ്യ എന്ന വ്യത്യാസമേയുള്ളൂ. കളിക്കാർ അല്പം വേഷം മാറി എന്നു മാത്രം. ഇറാന് മേൽ ചരിത്രവിജയം നേടാനായി എന്ന് ഇസ്രായേൽ പ്രധാനമന്ത്രി അവകാശപ്പെട്ടു എങ്കിലും ലോകത്ത്   ആ വ്യവഹാരത്തിന് അത്ര വിശ്വാസ്യത നേടാനായിട്ടില്ല ഇത് വരെയും. അതിനാൽ തന്നെ ഈ യുദ്ധ വിരാമം താൽക്കാലികമാണ്. ഇതിന്‍റെ അടുത്ത ഭാഗം വരും ഭാവിയിൽ കാണാം. യുദ്ധത്തിൽ ഇറാൻ ശക്തമായി നിന്നതും ആധിപത്യം നേടിയതും ഒരു പേർഷ്യൻ പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്നാണ്. സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി പേർഷ്യ ആയിരുന്ന ആ രാഷ്ട്രം ഇറാൻ ആയിട്ട് തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങൾ ആയിട്ടേയുള്ളു. ഇസ്‌ലാം അവിടെ മതമായി പരിണമിച്ചിട്ടും, രാഷ്ട്രം ഇസ്‌ലാമിക് റിപ്പബ്ലിക്ക് എന്ന് പേരിട്ടിട്ടും പേർഷ്യൻ ഭാഷ, പാരമ്പര്യം ഇന്നും ആ ജനതയിൽ ആധിപത്യം പുലർത്തുന്നുണ്ട്. തീവ്രമായ ദേശീയ ബോധം പേർഷ്യക്കാർക്ക് പണ്ട് മുതലേയുണ്ട്. ചെങ്കിസ്ഖാൻ മാത്രമാണ് പേർഷ്യയെ തകർത്തത്, പക്ഷെ മംഗോളിയൻ ആധിപത്യം (1358) അവസാനിച്ചപ്പോൾ വീണ്ടും പേർഷ്യ തിരിച്ചു വന്നു. പിന്നെ പല തദ്ദേശീയ രാജഭരണകൂടങ്ങൾ വന്നെങ്കിലും പുറമേ നിന്നുള്ള ആക്രമണങ്ങളെ  പേർഷ്യ ചെറുത്തു തോൽപിച്ചു. പേർഷ്യക്ക് ഏറ്റവും ദീർഘമായ ശത്രുത നിലനിന്നത് അയൽക്കാരായ ഓട്ടോമൻ സുൽത്താന്മാരോടാണ്. കാരണം   അവരുടെ സാമ്രാജ്യ വികസന പദ്ധതികൾക്കുള്ള നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട യുദ്ധങ്ങളിൽ അവരെ ചെറുത്ത് തോൽപ്പിക്കയായിരുന്നു പേർഷ്യ. പക്ഷെ ആധുനിക യുഗത്തിലെ പരിഷ്‌കൃത യുദ്ധത്തിൽ, 1941 -ൽ ആധുനിക സാമ്രാജ്യങ്ങളോട് പേർഷ്യ പരാജയപ്പെട്ടു. ബ്രിട്ടനും സോവിയറ്റ് യൂണിയനും ഒരേ സമയത്ത് രണ്ടു ഭാഗത്തു നിന്ന് ആധുനിക  യുദ്ധ സാമഗ്രികളുമായി കടന്നാക്രമിച്ചപ്പോൾ  പേർഷ്യ കീഴങ്ങി. രണ്ടാം ലോക യുദ്ധ തന്ത്രങ്ങളുടെ ഭാഗമായാണ് അത് നടന്നത്. പക്ഷെ 1946 – ല്‍ ബ്രിട്ടീഷ് സോവിയറ്റ് ആധിപത്യം അവർ സ്വയം അവസാനിപ്പിച്ച് പേർഷ്യയെ സ്വതന്ത്രമാക്കി. തുടർന്ന് 1979 -ൽ ഇറാനിയൻ വിപ്ലവം  ഇസ്‌ലാമിക വിപ്ലവം നടന്നെങ്കിലും പേർഷ്യൻ  സംസ്കാരം അതിനെയും കാര്യമായി സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിപ്ലവം നടന്നെങ്കിലും തുടർന്ന് വന്ന പൗരോഹിത്യ രാഷ്ട്രം ആ പേർഷ്യൻ സ്വത്വത്തെ സമർഥമായി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. “പോസ്റ്റ് ഇസ്‌ലാമിസം” എന്ന വ്യവഹാര സൃഷ്ടിയിലൂടെ  ഇറാനിയൻ തന്നെയായ പ്രൊഫസ്സർ ആസിഫ് ബയാത്ത് ആണ് അത് ലോകത്തോട് പറഞ്ഞത്. പേർഷ്യൻ ആധിപത്യം: പശ്ചിമേഷ്യയിൽ  രാഷ്ട്രീയ സമവാക്യങ്ങൾ മാറുന്നു ട്രമ്പിന്‍റെ ഇസ്രയേലിനോടുള്ള  തെറി-ശകാരവും ഉത്തര കൊറിയൻ നേതാവ് കിം ജോം ഉന്നിന്‍റെ “ഇസ്രായേൽ പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സമാധാനത്തിനെതിരെയുള്ള കാൻസർ” ആണെന്നുള്ള ആക്ഷേപവും  മാറിയ സമവാക്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉദാഹരണമാണ്. പാശ്ചാത്യ മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങൾ അത് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യാൻ പോലും തയ്യാറായില്ല എന്നത് ഗൗരമേറിയ രാഷ്ട്രീയ പരിണാമത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു മുസ്ലിമേതര രാഷ്ട്രം ഇസ്രയേലിനെ അത്തരത്തിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്തത് റഷ്യ – ചൈന – നോർത്ത് കൊറിയ സഖ്യത്തിന്‍റെ അന്തർദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ മേധാവിത്വത്തെ  സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഇറാന്‍റെ സൈനിക മേധാവികളെയും മറ്റും മോസ്സാദ് ചാരന്മാരെ കൊണ്ടും ഡ്രോൺ ആക്രമണത്തിലൂടെയും കൊലപ്പെടുത്തി കഴിഞ്ഞാൽ രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട് ഇറാൻ കീഴടങ്ങുമെന്ന്  ഇസ്രായേൽ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. കഴിഞ്ഞ 45 വർഷമായി ഇറാൻ തയ്യാറാക്കിയ പ്രതിരോധങ്ങളിൽ ഇസ്രായേലിന് കണക്കുകൾ കുറെയേറെ പിഴച്ചു. കാരണം ഇസ്രായേൽ ആക്രമണം തുടങ്ങുമ്പോൾ ഇറാനിൽ ഭരണമാറ്റം ഉണ്ടാവുമെന്നും ഇറാനിയൻ ജനത അത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു, അർഹിക്കുന്നു എന്നും നെതന്യാഹു കരുതിയിരുന്നു. അത് 2024-ലെ അക്രമണത്തോടെ തന്നെ പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നതാണ്. ഇറാനിലെ “ഭരണകൂടമാണ് പ്രശ്‌നം, താന്‍ ഇറാൻ ജനതയെ ആദരിക്കുന്നു.” എന്നും നെതന്യാഹു പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇസ്രായേൽ തുടങ്ങിവച്ചാൽ അമേരിക്ക വന്ന് അത് പൂർത്തീകരിക്കും എന്ന് നേതാന്യാഹു  തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. ഇറാന് അവരുടെ എണ്ണ വിപണി ചൈനയുമായി കൂടുതലായി തുടരാം എന്നും ട്രംപ് പ്രഖ്യാപിച്ചത് ഇസ്രയേൽ പ്രധാനമന്ത്രിയെ കൂടുതൽ ആത്മപ്രതിസന്ധിയിലാക്കുകയുംചെയ്തു.   നോർത്ത് കൊറിയൻ പ്രസിഡന്‍റ് കേവലമായി പറഞ്ഞതല്ല അത്. മാറുന്ന ലോക രാഷ്ട്രീയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു അത്. ഇറാന്‍റെ വിജയത്തെ തടഞ്ഞത് ജോർദാൻ എന്ന മുസ്ലിം രാഷ്ട്രം തന്നെയാണ്. ഇറാനെ ഇസ്രായേൽ ആക്രമിച്ചപ്പോൾ ഇറാന്‍റെ  പ്രത്യാക്രമണത്തെ തടഞ്ഞ് ഇസ്രായേലിന് സംരക്ഷണം കൊടുത്തത് ജോർദാൻ ആയിരുന്നു.  ഒരവസരം വന്നാൽ ഗൾഫ് രാഷ്ട്രങ്ങൾ ഓയിൽ വിപണി ഡോളറിൽ നിന്ന് മാറ്റും എന്നുള്ള ആശങ്കകൾ കൂടി നിലനിൽക്കുമ്പോളാണ് ഇസ്രായേലിന് പിൻവാങ്ങൽ പ്രേരണയുണ്ടായത്.   ഇറാൻ: ജൂതരുടെയും നാട് പശ്ചിമേഷ്യയിൽ ഏറ്റവുമധികം ജൂതർ താമസിക്കുന്നത് ഇസ്രായേൽ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഇറാനാണ്. യാഥാർഥ്യമാണതന്ന് കണക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.  3000 വർഷം പഴക്കമുള്ള ജൂതരാണ് ഇറാനിൽ ഉള്ളതെന്ന് FOX news റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നുണ്ട് (2014). 1948-ൽ ഇസ്രയേൽ സ്ഥാപിതമായ ശേഷം പല ജൂതരും ഇസ്രായേലിലേക്ക് പോയി. 1979-ലെ വിപ്ലവത്തിനു ശേഷവും പലരും അങ്ങോട്ട്പോയി. എങ്കിലും ഇപ്പോഴും  ഇറാനിൽ ഇരുപതിനായിരത്തിലേറെ ജൂതർ താമസിക്കുന്നുണ്ട്. അവർ ഇസ്രായേലിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറല്ല. വിപ്ലവാനന്തര ഇറാനിൽ അവർക്ക് ഏറ്റവും അധികം സമാധാനവും സന്തോഷവും വന്ന കാലഘട്ടം ഹസ്സൻ റൂഹാനി (2013-2023) ഇറാനിയൻ പ്രസിഡണ്ടായിരുന്നപ്പോഴാണ് എന്ന് Tehran Jewish Association നേതാവ്   പറയുന്നുണ്ട്. റൂഹാനി പ്രസിഡണ്ട് ആയതിനുശേഷം ഇറാനിലെ ജൂതർക്ക് ശനിയാഴ്ച അവധി ദിവസമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു (ശാബത്തിന്‍റെ ദിവസം). വിവിധ ജൂത സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് ഫണ്ടും അദ്ദേഹം നീക്കിവെച്ചു. വിപ്ലവാനന്തരം ഇറാനിലെ ജൂതർ ആദ്യം ഭയന്നിരുന്നെങ്കിലും പിന്നീട് അവർക്ക് കാര്യമായ അതിജീവന പ്രശ്നങ്ങൾ അവിടെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. മികച്ച ജീവിത സാഹചര്യങ്ങൾ തങ്ങൾക്കുണ്ടെന്ന് ജൂതർ തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് (ടൈംസ് ഓഫ് ഇസ്രായേൽ ,ജൂൺ 20, 2025). നിരവധി ജൂത പള്ളികൾ (സിനഗോഗുകൾ ) ഇറാനിൽ ഉണ്ട്. അതിൽ ടെഹ്റാനിൽ തന്നെ 40 -ന് അടുത്തുണ്ട്. 25-എണ്ണം ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തനത്തിലുണ്ട്. നിരവധി ജൂത കേന്ദ്രങ്ങളും ജൂത സിമിത്തേരികളും    ലൈബ്രറിയും ഇറാനിൽ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.  ഇറാനിയൻ പാർലമെന്‍റിൽ ജൂതർക്ക് ഒരു സംവരണ സീറ്റുമുണ്ട്.  ഇറാൻ മുൻ പ്രസിഡണ്ട് അഹ്‌മദി നിജാദ് ആണ് ഇറാനിയൻ  പ്രസിഡണ്ടുമാരിലെ ഏറ്റവും രാഷ്ട്രീയ പക്വതയില്ലാത്ത വ്യക്തി. ഇസ്രയേൽ എന്ന രാഷ്ട്രം എന്തൊക്കെ രാഷ്ട്രീയ ഉപചാപങ്ങളോടെയാണ് ഉണ്ടായതെങ്കിലും  ആ രാഷ്ട്രത്തെ മേഖലയിൽ നിന്നും ഉന്മൂലനം ചെയ്യുമെന്നും മറ്റുമുള്ള പ്രസ്താവന ഇറാനെ  ആ മേഖലയിൽ ഒറ്റപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായി. 1979-ലെ ഇറാനിയൻ വിപ്ലവാനന്തരം ഒരു അമേരിക്കൻ വിരുദ്ധ (ഷിയാ) ഇസ്‌ലാമിക രാഷ്ട്രമായി തീർന്നതു മുതലാണ് ഇറാന്‍, ഇസ്രയേലുമായും ശത്രുതയിലായത്. വാസ്‌തവത്തിൽ  മേഖലയിലെ ഇസ്രയേലിനെ ശത്രുവായികാണുന്ന ഏക രാഷ്ട്രം ഇറാൻ ആയി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മുൻ കരാറുകളിലൂടെയും അബ്രഹാം കരാറുകളിലൂടെയും അറബ് രാഷ്ട്രങ്ങൾതത്വത്തിൽ  ഇസ്രായേലിന് ഒപ്പമാണ്. ഇറാൻ്റെ ആണവായുധ ശേഷിയിൽ ഏറ്റവുമധികം വൈഷമ്യത്തിലാകുന്നത് ഇസ്രായേൽ ആണ്. ഇറാൻ ആണവായുധങ്ങൾ നിർമിക്കുകയോ ഉപയോഗിക്കുകയോ ഇല്ല എന്ന് ആത്മീയ നേതാവ് ഖുമൈനിയുടെയും ഖമനേയിയുടെയും മതവിധികൾ ഉണ്ട്.  പക്ഷെ 1984 മുതൽ ഇസ്രായേൽ ആരോപിക്കുന്നതാണ് ഇറാൻ ആണവായുധം നിർമിക്കുന്നു എന്നാണ്. നെതന്യാഹുവിനെ പോലുള്ള  രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾ   1992 – മുതൽ ഇതേ ആരോപണം ഉന്നയിക്കുന്നുണ്ട്. ഇറാന്‍റെ ആണവ പദ്ധതികൾ 1979 -ലെ ഇറാൻ വിപ്ലവത്തിന് മുന്നേ തുടങ്ങിയതാണ്. അക്കാലത്ത് അമേരിക്കയും ഇസ്രേയലും അതിന് പിന്തുണ നൽകിയതുമാണ്  എന്നതാണ് യാഥാർഥ്യം. മാത്രമല്ല, ഇറാൻ ആണവ നിർവ്യാപന കരാറിൽ (1962, NPT) ആദ്യമേ ഒപ്പു വച്ച രാഷ്ട്രം കൂടിയാണ്.  1980 -1988 കാലത്ത് സദ്ദാമിന്‍റെ ഇറാഖിനെ കൊണ്ട് ഇറാനെതിരെ അമേരിക്ക മാരകമായ രാസായുധങ്ങൾ   കൊണ്ട് യുദ്ധം ചെയ്യിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനമായിരുന്നിട്ട് പോലും ഇറാനെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയാതെ ഐക്യ രാഷ്ട്ര സഭയോടൊപ്പം ചേർന്ന് യുദ്ധം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരികയുണ്ടായി. സ്‍മാർട്ട് യുദ്ധ കാലത്ത്, അതുപയോഗിച്ച് നിരവധി ഇറാനിയൻ കമാൻഡർ മാരെ കൊലപ്പെടുത്തിയിട്ട്  പോലും ഇസ്രായേലിനു ജയിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയി എന്നത് ഇറാന്  മേഖലയിൽ ലഭിക്കുന്ന ആധിപത്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുണ്ട്. ഭയപ്പെടുത്തൽ സിദ്ധന്തം (Deterrence Theory) രാഷ്ട്രീയ ശാസ്ത്രം (പൊളിറ്റിക്കൽ സയൻസ്) എന്ന  സാമൂഹ്യ ശാസ്ത്ര പഠന വിഭാഗത്തിന്‍റെ ഒരു ഉപശാഖയാണ് അന്തർദേശീയ രാഷ്ട്രീയ പഠനം/ഐ.ആർ.(IR). ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വികസിച്ച ഈ പഠന ശാഖ ഒരു അക്കാദമിക വിഷയമായി പാശ്ചാത്യ  സർവകലാശാലകളിൽ പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങുന്നതും ഏകദേശം ഇതേ കാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെയാണ്. ഇന്ത്യ പോലുള്ള രാജ്യങ്ങളിൽ ഈ വിഷയത്തിന് വേണ്ടത്ര പ്രാധാന്യം ഇന്നും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് സംശയമാണ്. അമേരിക്കയിലും, യൂറോപ്പിലും അതീവ പ്രാധാന്യത്തോടെ അത് പഠിപ്പിക്കപ്പെടുകയും അന്തർദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ അതിനാൽ അവർക്ക് വ്യക്തമായ മേധാവിത്വവും നേടിയെടുക്കുവാനായിട്ടുണ്ട്. ഈ അന്തർദേശീയ പഠന ശാഖയിൽ നിരവധി സിദ്ധാന്തങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അതിൽ പ്രധാനമായ ഒന്നാണ് ‘ഡിറ്ററൻസ് തിയറി’ എന്ന ഭയപ്പെടുത്തൽ സിദ്ധാന്തം.  ഒരു ചെറു രാഷ്ട്രം മാരകയായുധങ്ങൾ  കൈവശപ്പെടുത്തിയ ശേഷം ആ ആയുധങ്ങളുടെ നശീകരണ ശേഷി കൊണ്ട് വൻ രാഷ്ട്രങ്ങളെ  വെല്ലുവിളിക്കുകയും, ഭയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുവാൻ കഴിയുന്നുണ്ട് എങ്കിൽ അതിനെ ഡിറ്ററൻസ് തിയറി എന്ന് വിളിക്കാം. ഇത് രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധാനന്തരം ഉണ്ടായി വന്ന ഒരു മിലിറ്ററി – സൈനിക പ്രതിഭാസമാണ്. അതായത് ന്യൂക്ലിയർ ബോംബുകൾ കൈവശം ഉണ്ടായാൽ അതിന്‍റെ മാരകമായ നശീകരണ ശേഷി ഭയന്ന് അതുള്ള രാജ്യങ്ങളും, ഇല്ലാത്തവരും ഒരേ സമയം യുദ്ധ സന്നദ്ധത ഒഴിവാക്കും. ഒരു പക്ഷേ രണ്ടാം ലോക യുദ്ധത്തിന് ശേഷം ഒരു മൂന്നാം ലോക യുദ്ധമുണ്ടാകുവാൻ ഇടയാവാത്തത് പല രാഷ്ട്രങ്ങളുടെയും കൈവശം ന്യൂക്ലിയർ ബോംബുകൾ ഉള്ളത് കൊണ്ടായിരിക്കും. അതായത് ആണവായുധം ഒരേ സമയം യുദ്ധ സാമഗ്രിയും ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആയുധവുമാണ്(political weapon). 1962-ൽ ക്യൂബയിൽ ആണവ മിസൈലുകൾ സ്ഥാപിച്ച് സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ അമേരിക്കയെ കേവല ദൂരത്തു നിന്നും വെല്ലുവിളിച്ചെങ്കിലും ആണവായുധങ്ങളുടെ സംഹരാത്മകത മനസ്സിലാക്കി റിസ്‌ക് എടുക്കുവാൻ രണ്ടു പേരും തയ്യാറായില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല., ആണവ ശേഷിയുള്ള രാഷ്ട്രങ്ങൾ അതിൽ പിന്നെ യുദ്ധം ചെയ്യുവാൻ ഒരുങ്ങിയിട്ടുമില്ല. പകരം, ചെറു രാഷ്ട്രങ്ങളെ കൊണ്ട് യുദ്ധം ചെയ്യിപ്പിക്കുകയാണ് ഇതുവരെ ചെയ്തു വന്നത്. ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ നശീകരണ ആയുധമെന്ന നിലക്ക് ആണവായുധങ്ങൾക്കു ലോകത്ത് സമാധാനം കൊണ്ടുവരുവാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നുള്ളതാണ് വാസ്‌തവം. ഇത് അമേരിക്കയിലെ ലോസ് അലമോസ് നാഷണൽ ലബോറട്ടറി യിലെ ആണവായുധ ലബോറട്ടറി ഡയറക്ടർ സ്റ്റീഫൻ എം യങർ (2000) പറയുന്നുണ്ട്. ‘ആണവ പദ്ധതികൾ വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദനത്തിനാണ്’ ഇറാന്‍റെ ആണവ പദ്ധതി വാദങ്ങൾ ഇപ്രകാരമായിരുന്നു. അങ്ങനെയായാൽ ഓയിലും, പ്രകൃതി വാതകവും കൂടുതലായി കയറ്റുമതി ചെയ്യാം. കാരണം ആഭ്യന്തര ഉപയോഗത്തിന് സ്വന്തം പ്രകൃതി വിഭവങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് കുറക്കാം. പക്ഷേ , രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകർ ഈ ന്യായവാദത്തെ ആദ്യമേ തള്ളിക്കളഞ്ഞു. കാരണം ആണവ പദ്ധതികൾ എന്നത് സാമ്പത്തിക  ചിലവുള്ള ഏര്‍പ്പാടാണ്. പ്രകൃതിയാലുള്ള ഊര്‍ജസ്രോതസുകളാല്‍ സമ്പന്നമായ ഇറാൻ പോലൊരു രാജ്യത്തിന് ആണവോർജ  പദ്ധതി എന്നത് അനാവശ്യമാണ് എന്നത് വ്യക്തമായിരുന്നു. പക്ഷെ “ന്യൂക്ളിയർ ഡിറ്ററൻസ്” എന്ന സൈനിക രാഷ്ട്രീയ  തന്ത്രത്തെ ഉപയോഗപ്പെടുത്താമെന്നുള്ള ആശയം 1970-കളിൽ ഷായ്ക്കും, 1980-കളിൽ ആയത്തുല്ലാഹ് ഖൊമേനിയ്ക്കും തിരിച്ചറിയുവാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 1940-ൽ മുഹമ്മദ് റിസാ ഷാ പെഹ്ലവി അധികാരത്തിൽ ഏറിയ ശേഷം  അമേരിക്കയുമായുള്ള ഇറാന്‍റെ …

Read more

International Relations